Prawo

Wykładnia prawa jest środkiem, który pozwala na zrozumienie norm i przepisów prawnych, po to, by zostały one właściwie pojęte. Innym słowem jest to interpretacja prawa i zasad, według których należy postępować. Wykładnią można posługiwać się w przypadku błędów językowych, rozbieżności między gramatycznym sformułowaniem normy, a jej celem, oraz gdy konieczne jest odmienne zrozumienie niektórych faktów prawnych. Wykładnia prawa pozwala, więc na uelastycznienie przepisów i dostosowanie ich do zaistniałej sytuacji. Pośród rodzai wykładni prawa możemy wyróżnić, wykładnię autentyczną, która ma charakter obowiązujący i zazwyczaj zostaje wydana przez tą samą osobę, która stworzyła normę prawną, oraz wykładnię legalną, dokonywaną przez organ państwowy, z reguły prezydenta, premiera, bądź sąd najwyższy. Ważne znaczenie posiada także wykładnia praktyczna, która dokonywana jest przy rozpatrywaniu poszczególnych i konkretnych spraw. Stosowana jest ona najczęściej przez Sąd Najwyższy, który wytycza wymiar sprawiedliwości.

Cząstką prawną jest norma prawna, która wynika z przepisów, oraz jest wydana przez organ państwowy i zagwarantowana przymusem. Każda norma prawna ma charakter ogólny oraz dwustronny. Zbudowana jest z trzech części, którymi są: hipoteza, dyspozycja i sankcja. Hipoteza określa sytuację normy prawnej, dyspozycja wskazuje sposób zachowania, zaś sankcja traktuje o ujemnych skutkach niezastosowania się do dyspozycji. Istnieją dwa rodzaje norm prawnych. Pierwszym są normy bezwzględnie obowiązujące, drugim obowiązujące względnie. Normy imperatywne mają niepodważalny nakaz ze strony państwa, a osoba będąca w sytuacji określonej normą, musi zachowywać się tak jak nakazuje jej prawo. Normy dyspozytywne cechują się innym charakterem. Odnoszą się one tylko do sytuacji, w której strony nie ustaliły własnego sposobu postępowania. Pozwalają one na swobodę panującą w stosunkach umownych, co jest bardzo ważną częścią przepisów prawa, wyrażającą się w swobodzie działania. Formy dyspozycyjne występują przede wszystkim w umowie sprzedaży, dziedziczenia, czy powierzenia rzeczy do użytkowania.

Świadomość prawna społeczeństwa, to nie tylko znajomość przepisów i instytucji prawnych działających na terenie kraju, lecz także ocena obowiązującego prawa. Świadomość prawna jest zbiorem norm, które według opinii zamieszkującej na terenie danego kraju ludności, powinny tworzyć prawo i być jego istotą. Ogólnie biorąc jest wiec to prawo, które istnieje w ludzkiej świadomości. Świadomość prawna, tworzy się pod wpływem osądów sytuacji, tego, co jest słuszne, oraz tego, co wedle zasad człowieka niesprawiedliwe. Jest to w pewnym stopniu moralność człowieka, która pozwala zgodzić się z istniejącym prawem, bądź je zanegować. Świadomość prawna oraz zawarte w konstytucji normy prawne, wywierają na siebie wzajemny wpływ. Gdy normy i przepisy prawne, są powszechnie nieakceptowane, doprowadzają do sytuacji, w której działanie państwa ulega osłabieniu. Z tego względu nie można doprowadzić do sytuacji, by przepisy prawne nie zgadzały się z normami moralnymi, gdyż powodować to będzie liczne zakłócenia i niedopowiedzenie.